To nie jest seria filmów o historii szkoły.

To alfabet — system pojęć, przez który można zrozumieć:

• jak powstaje forma,
• jak działa przestrzeń,
• jak projekt wpływa na życie,
• i dlaczego Bauhaus wciąż istnieje w naszych miastach, domach i ekranach.

Każda litera to osobne zagadnienie.
Każde wideo to jeden element większej struktury.

To nie styl.

To metoda.

„Alfabet Bauhausu” to cykl trzynastu krótkich filmów edukacyjnych opartych na autorskim scenariuszu. Każdy odcinek rozwija jedno hasło — od formy, koloru i kompozycji, po algorytm, interfejs i obraz w epoce cyfrowej. To nie styl. To metoda: redukcja do elementów podstawowych, analiza relacji i świadome budowanie struktury.

Bauhaus jako instytucja został zamknięty w 1933 roku, lecz jego metoda nie została przerwana. Uległa transformacji i rozproszeniu, przenikając do architektury, projektowania, edukacji artystycznej oraz współczesnych mediów wizualnych.

Dziedzictwo Bauhausu nie polega na powielaniu form geometrycznych, lecz na konsekwentnym myśleniu relacyjnym: analizie struktury, funkcji, procesu i odpowiedzialności projektu. To podejście stało się fundamentem nowoczesnej dydaktyki projektowej oraz współczesnych modeli edukacji wizualnej.

W świecie zdominowanym przez interfejsy, algorytmy i środowiska cyfrowe, pytania stawiane przez Bauhaus pozostają aktualne: jak forma wpływa na percepcję, jak projekt kształtuje zachowanie, jak technologia redefiniuje relację między człowiekiem a przestrzenią.

„Alfabet Bauhausu” nie jest więc rekonstrukcją historyczną, lecz próbą aktualizacji metody — przeniesienia jej w obszar nowych mediów jako narzędzia analizy, edukacji i świadomego projektowania.

„Alfabet Bauhausu” nie jest serią filmów edukacyjnych w tradycyjnym sensie. Jest narzędziem poznania.

Projekt wykorzystuje współczesne formy przekazu — wideoesej, narrację wizualną, montaż rytmiczny, animowaną typografię, strukturę modułową — aby przełożyć metodę Bauhausu na język kultury cyfrowej.

To, co w 1919 roku było eksperymentem z relacją formy i funkcji, dziś funkcjonuje w przestrzeni interfejsów, algorytmów i systemów wizualnych.

Alfabet operuje językiem:

• sekwencyjnej narracji,
• montażu znaczeń,
• multimodalności
• oraz projektowania informacji.

W tym sensie projekt czerpie z tradycji Bauhausu, ale także z dorobku XX-wiecznej teorii mediów.

Marshall McLuhan pisał, że „medium jest przekazem”.

Vilém Flusser analizował kulturę technicznych obrazów jako nowy alfabet świata. Walter Benjamin opisywał zmianę percepcji w epoce reprodukcji mechanicznej. Lev Manovich definiował język nowych mediów jako system modularności, zmienności i interfejsowości.

Paul Klee i Wassily Kandinsky widzieli obraz jako strukturę napięć, nie dekorację.

„Alfabet Bauhausu” wpisuje się w tę linię myślenia. Nie rekonstruuje przeszłości. Uruchamia ją w aktualnym środowisku medialnym.

Bauhaus nie był stylem architektonicznym. Był systemem edukacyjnym opartym na analizie elementów podstawowych: punktu, linii, płaszczyzny, koloru, rytmu, proporcji.

Dziś elementami podstawowymi są:

• piksel,
• siatka,
• interfejs,
• algorytm,
• strumień danych.

Alfabet pokazuje, że między tymi światami istnieje ciągłość.

Tak jak Johannes Itten analizował relacje barw, tak współczesny projektant analizuje relacje informacji. Tak jak Oskar Schlemmer badał relację ciała i przestrzeni, tak dziś bada się relację użytkownika i ekranu. Tak jak Gropius mówił o jedności sztuki i technologii, tak dziś mówimy o integracji designu, kodu i doświadczenia.

Projekt wykorzystuje nowoczesne metody dydaktyczne:

• mikro-modułową strukturę treści,
• segmentację informacji,
• narrację immersyjną,
• zasadę „learning by exploration”,
• wizualne kodowanie wiedzy.

Nie jest to linearny wykład. To system pojęć, który można eksplorować. Użytkownik nie otrzymuje gotowych interpretacji. Zostaje wprowadzony w strukturę relacji i zachęcony do samodzielnego odczytywania znaczeń.

W tym sensie „Alfabet Bauhausu” działa jak współczesny interfejs poznawczy. Nie przekazuje wiedzy. Projektuje sposób myślenia.

Bauhaus został zamknięty w 1933 roku, ale jego metodologia przetrwała — w architekturze modernistycznej, w grafice użytkowej, w projektowaniu informacji, w estetyce minimalizmu, a dziś także w systemach cyfrowych.

Alfabet nie traktuje dziedzictwa jako archiwum. Traktuje je jako proces. Pokazuje, że redukcja do elementów podstawowych, analiza relacji i odpowiedzialność projektowa są nadal aktualne w epoce algorytmów i kultury sieci.

To narzędzie łączy:

• historię sztuki,
• teorię mediów,
• projektowanie informacji,
• edukację wizualną,
• oraz praktykę twórczą.